بازی Call of Duty: Modern Warfare 4 (2026) با کمپینی داستانی و پرهیجان، مأموریتهای سینمایی، شخصیتهای آشنا و گرافیک چشمگیر روی PS5 بازگشته است. حالت DMZ تجربهای پرتنش و پاداشدهنده ارائه میدهد، اما بخش PvP همچنان با مشکلاتی مانند Matchmaking و ثبت ضربات روبهرو است. این نسخه پس از چند سال افت کیفیت داستانی، بار دیگر توانسته تجربهای سرگرمکننده از مجموعه Call of Duty ارائه کند.
کمپینی که بالاخره انتظارات را برآورده میکند
.jpg)
وقتی سال گذشته بازی Call of Duty: Black Ops 7 را بررسی کردم، آن را اثری «صرفاً شرمآور» توصیف کردم. با وجود بخش چندنفرهای که کیفیت قابل قبولی داشت، کمپین داستانی بازی واقعاً افتضاح بود. نکته جالب اینجاست که تقریباً سه سال پیش، واکنشی مشابه نسبت به Modern Warfare 3 (2023) داشتم. مأموریتهای Open Combat، دیالوگهای ضعیف، طراحی تنبلانه مراحل و تلاش ناامیدکنندهای که در هر دو بازی دیده میشد، باعث شده بود برای نسخه امسال، هرچه که قرار بود باشد، هیجان چندانی نداشته باشم.
به همین دلیل، شگفتانگیز است که کمپین Modern Warfare 4 (2026) بهمراتب بهتر از آن دو نسخه ظاهر شده است. خبری از گاز Crucible یا توهمات عجیب نیست. قلابهای پرتابی، کنترل ذهن، مأموران خفته، باسهای غولپیکر و نوشتههای بزرگی که به شما میگویند به دست دشمن شلیک کنید نیز جایی در بازی ندارند. حتی خوشبختانه خبری از سیستم کمیابی سلاحها نیست.
این نسخه فضایی واقعگرایانه و باورپذیر دارد؛ دستکم در مقایسه با استانداردهای ژانر خودش. بازی بهعنوان نقطه پایانی خط زمانی فعلی مجموعه، تمام توانش را به کار میگیرد تا داستانی بهیادماندنی ارائه کند.
البته این موضوع به معنای بینقص بودن بازی نیست. تا زمانی که حالت DMZ و بخش رقابتی PvP را تجربه نکنم، نمیتوانم خرید بازی را صرفاً بهخاطر کمپین داستانی آن توصیه کنم. بااینحال، اگر مدتها منتظر بودهاید که این مجموعه دوباره به سطح آثار بزرگ این ژانر برسد و مأموریتهای سینمایی و پرهیجان مخصوص Call of Duty را ارائه دهد، Modern Warfare 4 قطعاً یکی از نقاط درخشان مجموعه به شمار میرود؛ حتی اگر در مسیر خود با چند مشکل قابل توجه روبهرو شود.
شروعی متفاوت؛ از یک گشتزنی معمولی تا کابوس جنگ
برخی مأموریتها ساختاری کاملاً مستقیم و ساده دارند، اما تعدادی دیگر با تغییرات جالب، تنوع بیشتری به تجربه بازی میدهند؛ بدون اینکه بیش از اندازه از مسیر اصلی فاصله بگیرند. برای مثال، در جریان حمله به یک پایگاه هوایی، کنترل میان سه شخصیت جابهجا میشود و هرکدام با سلاحهای متفاوت، اهداف مشخصی را از میان برمیدارند.
میتوانم به شما بگویم داستان چند سال پس از اتفاقات Modern Warfare 3 (2023) جریان دارد؛ جایی که کاپیتان John Price از مسیر اصلی خارج میشود تا از Makarov انتقام بگیرد و با تهدیدی بزرگتر روبهرو شود. این تهدید شخصیتی به نام The Archer است که Mads Mikkelsen نقش او را ایفا میکند. اما احتمالاً بیشتر طرفداران از قبل این اطلاعات را میدانند.
پس بهتر است بهجای مرور جزئیات داستان، درباره شروع واقعی کمپین صحبت کنیم؛ جایی که گروه تفنگداران دریایی Sierra-1 وارد شهر Hajin میشوند تا یک گشتزنی معمولی را انجام دهند. حتی در ابتدای مأموریت، اعضای گروه برای خرید چند قلم مواد غذایی توقف میکنند!
با خرید اکانت قانونی Modern Warfare 4 برای PS5، وارد نبردی فراموشنشدنی شو!
.jpg)
در این بخش، روابط دوستانه میان اعضای تیم، شوخیهای کوچک و حتی صحبتهایی درباره تاریخچه گروه Wu-Tang فضایی طبیعی ایجاد میکند. اما اتفاق مهم زمانی رخ میدهد که برق قطع میشود. در میان تاریکی، بمبها بر سر شهر فرود میآیند و تنها کاری که اعضای Sierra-1 میتوانند انجام دهند، تلاش برای رسیدن به ورزشگاه نزدیک است.
در این سکانس خبری از ترفندهای عجیب و جلوههای اغراقآمیز نیست. تنها یک گروه سرباز وجود دارد که در برابر وحشت جنگ و غریزه زنده ماندن قرار گرفتهاند. آنها حتی تا زمان رسیدن به ورزشگاه و مواجهه با نیروهای دشمن که با چتر نجات فرود میآیند، نمیدانند دقیقاً با چه کسی میجنگند.
این شروع برای یک بازی تیراندازی، حس واقعگرایانهای ایجاد میکند. بهجای اینکه تصور کنید بخشی از یک فیلم اکشن کلیشهای هستید، احساس میکنید واقعاً در جنگ حضور دارید و باید برای زنده ماندن تلاش کنید.
تنوع مأموریتها و بازگشت شخصیتهای آشنا
طبیعتاً Modern Warfare 4 (2026) در ادامه، مسیر متفاوتی را انتخاب میکند؛ اما همچنان حالوهوای نسخه قبلی را حفظ میکند.
این بار John Price سرنخی درباره یک معامله به دست میآورد و برای رسیدن به هدف خود باید از موانع مختلف عبور کند. در مسیر، درگیریهای تنبهتن شکل میگیرند و مکانیک محبوب دفاع و Parry نیز به بازی بازمیگردد. پس از آن، مأموریت به تعقیبوگریزی سریع در خیابانهای شهر تبدیل میشود که مکانیکهای حرکتی و جابهجایی در آن، به شکل غیرمنتظرهای روان و دقیق طراحی شدهاند.
با وجود تفاوت سبک گیمپلی این دو مأموریت، هر دو از ریتم مناسبی برخوردارند. این روند پس از همکاری Price با Valeria و گروه کارتل او از Modern Warfare 2 (2022) نیز ادامه پیدا میکند؛ اتحادی غیرمعمول که به داستان تنوع بیشتری میدهد.
البته تمام دیالوگها در سطح بالایی قرار ندارند. Valeria بهخصوص گاهی بیش از اندازه اغراقآمیز صحبت میکند، اما در مجموع، مکالمات هنگام سکانسهای سینمایی و لحظات اکشن بهتر جریان پیدا میکنند. درگیری در سنگرها یا تعقیب خودروها در خیابانهای شلوغ نیز با ریتم طبیعیتری همراه است.
یکی از لحظات قابل توجه زمانی رخ میدهد که Park، شخصیت اصلی گروه Sierra-1، از بازگشت دوباره به میدان نبرد ابراز وحشت میکند. او پیشتر سختیهای زیادی را پشت سر گذاشته و حالا باید دوباره با همان شرایط روبهرو شود. این واکنش از نظر احساسی باورپذیرتر از بسیاری از لحظاتی است که در سالهای اخیر از این مجموعه دیدهایم.

باید به بازیگری Mads Mikkelsen نیز اشاره کرد. اجرای او به شخصیت The Archer وزن و اعتبار خاصی میبخشد و باعث میشود با تهدیدی جدی و توانمند روبهرو باشیم.
طراحی مأموریتها؛ تنوعی که همیشه موفق نیست
بعضی مأموریتها ساختاری نسبتاً ساده دارند، اما برخی دیگر تلاش میکنند تجربه متفاوتی ارائه دهند. برای نمونه، در جریان حمله به یک پایگاه هوایی، بازی کنترل سه شخصیت را در اختیار شما قرار میدهد. هر شخصیت از سلاحهای متفاوتی استفاده میکند و باید اهداف مشخصی را از بین ببرد.
بااینحال، تمام مراحل به یک اندازه موفق نیستند. واضحترین نمونه، تنها مأموریت Open Combat بازی است؛ جایی که پشت خطوط دشمن قرار میگیرید و باید سه هدف مختلف را نابود کنید.
در این بخش، آزادی عمل بیشتری در اختیار دارید. باید سلاحها و تجهیزات مختلف را جمعآوری کنید و با محیطی روبهرو شوید که شباهت زیادی به یک منطقه نیمهباز دارد. اردوگاههای دشمن و منابع قابل جمعآوری نیز بخشی از طراحی این مأموریت هستند.
مشکل اینجاست که بازی در بخشهای دیگر بیشتر بر اکشن هدایتشده و مسیرهای مشخص تکیه دارد؛ اما در این مأموریت ناگهان تلاش میکند تجربهای شبیه به یک محیط جهانباز ارائه دهد. این تغییر رویکرد همیشه نتیجه خوبی ندارد.
در یکی از بخشها باید از داخل یک تونل قاچاقچیان عبور کنید. کافی است یک حرکت اشتباه انجام دهید تا مواد منفجره فعال شوند و مجبور شوید تمام بخش را از ابتدا تکرار کنید. سپس با مرحلهای دوم و پیچیدهتر روبهرو میشوید که همان پیامدهای آزاردهنده را دارد.
البته این مأموریت کاملاً ناموفق نیست. بازگشت Heartbeat Sensor و استفاده از مه برفی برای پنهان کردن مسیر ورود، از نکات مثبت آن محسوب میشوند. اما مشکلات دیگری نیز وجود دارند؛ از مقابله با Bomb Droneها در یک بخش گرفته تا عبور از آب و جابهجایی نهچندان روان میان راه رفتن و شنا کردن در بخش دیگر.
مبارزات سختتر و دشمنان مرگبارتر
در نیمه دوم کمپین، تعداد دشمنان زرهپوش افزایش پیدا میکند؛ بهخصوص سربازانی که از شاتگان استفاده میکنند و میتوانند در مدت کوتاهی آسیب زیادی به شما وارد کنند.
این تغییر باعث میشود سبک بازی محتاطانهتری را در پیش بگیرید؛ سبکی که تا حدودی یادآور Ready or Not است. پناه گرفتن پشت موانع، حرکت حسابشده و بررسی گوشهها پیش از ورود به مناطق خطرناک، در بسیاری از موقعیتها برای زنده ماندن ضروری خواهد بود.
.jpg)
اما یک مشکل آزاردهنده در رفتار دشمنان دیده میشود. آنها تقریباً تمام تمرکز خود را روی شما قرار میدهند و همتیمیهایتان را نادیده میگیرند؛ درحالیکه اعضای گروه نیز با اشتیاق به دشمنان شلیک میکنند و در درگیری حضور دارند.
این رفتار، حس واقعگرایانه مبارزات را از بین میبرد. در مجموع، سرعت بازی در بخش قابل توجهی از مراحل پایانی کاهش پیدا میکند و گاهی مرگ به شکل غیرمنتظرهای آسان اتفاق میافتد؛ بهخصوص زمانی که کاملاً درگیر اکشن شدهاید.
مشکلات همیشگی Call of Duty همچنان وجود دارند
نمیتوان از این واقعیت چشمپوشی کرد که Modern Warfare 4 همچنان یک کمپین Call of Duty است.
در طول بازی باید برای انجام بعضی کارها دکمهای را نگه دارید، در رویدادهای Quick Time Event شرکت کنید و مأموریتهای مخفیکاری را پشت سر بگذارید. بعضی از این رویدادها کاملاً آشکار هستند و برخی دیگر به شکلی هوشمندانه در جریان بازی پنهان شدهاند.
در مأموریتهای مخفیکاری، کوچکترین اشتباه ممکن است شما را به آخرین Checkpoint بازگرداند. از طرف دیگر، در بسیاری از مراحل باید با موجهای بزرگی از دشمنان مقابله کنید؛ آن هم گاهی به شکلی که کمی خندهدار و اغراقآمیز به نظر میرسد.
اگر از ابتدا با این ویژگیهای همیشگی مجموعه ارتباط برقرار نکردهاید، Modern Warfare 4 چیز زیادی برای تغییر نظر شما ندارد.
مدتزمان کمپین نیز نسبتاً کوتاه است؛ هرچند از نظر طول و کیفیت، عملکرد بهتری نسبت به Modern Warfare 3 (2023) و Black Ops 7 دارد.
پایان شایسته برای خط داستانی فعلی
با وجود مشکلاتی که به آنها اشاره شد، برای کسی مثل من که از سال 2019 این مسیر پر فراز و نشیب را دنبال کرده و دنبالههایی شبیه بستههای الحاقی با داستانپردازی ضعیف را تجربه کرده است، Modern Warfare 4 پایانبندی مناسبی به شمار میرود.
.jpg)
شخصیتها مسیر داستانی مشخصی دارند و سرنوشت برخی از آنها، تلختر و تراژیکتر از دیگران رقم میخورد. این موضوع باعث شده پایان داستان، حس کاملتری داشته باشد و صرفاً مجموعهای از سکانسهای اکشن نباشد.
از نظر فنی نیز بازی عملکرد چشمگیری دارد. چه در صحنههای دلهرهآور مربوط به ترساندن غیرنظامیان در یکی از روستاهای کره شمالی و چه در لحظاتی که پس از علامتگذاری اهداف، کف ساختمانها متلاشی میشوند و به تکههای کوچک تبدیل میگردند، کیفیت اجرای صحنهها قابل توجه است.
آیا Call of Duty: Modern Warfare 4 ارزش خرید دارد؟
حتی با وجود مشکلاتش، Call of Duty: Modern Warfare 4 (2026) تجربهای لذتبخش است. بازی همچنان همان اکشن اغراقآمیز و سینمایی همیشگی مجموعه را حفظ کرده، اما این بار با نوعی خویشتنداری و کنترل بیشتر که در مقایسه با نسخههای قبلی، غافلگیرکننده و خوشایند است.
اینکه بازی با قیمت 70 دلار ارزش خرید دارد یا نه، به انتظارات و سلیقه شما بستگی خواهد داشت. اگر صرفاً به دنبال یک کمپین طولانی هستید، احتمالاً مدتزمان نسبتاً کوتاه بازی برایتان محدودکننده خواهد بود. اگر هم از مشکلات همیشگی بخش PvP خسته شدهاید، این نسخه هنوز نتوانسته تمام آنها را برطرف کند.
اما برای نخستین بار پس از سه نسخه اصلی ابتدایی مجموعه، Call of Duty بالاخره توانسته یک کمپین داستانی واقعاً سرگرمکننده ارائه دهد. Modern Warfare 4 با داستانی جذابتر، مأموریتهای سینمایی، شخصیتپردازی بهتر و عملکرد فنی قدرتمند روی PS5، پایانی شایسته برای خط داستانی فعلی مجموعه رقم میزند.